'dokter' (Luganda)

beetje spanning? check!
beetje kriebels? check check!
beetje goesting? check check check!

Lijstjes, vaccinaties, Lariam, beurzen, visums, visa’s, AS Adventures, sweet goodbyes (snik!), deze blog... Het aftellen is begonnen. 3 Meiden, 3 Maanden ...

Plaatsgebrek in onze valies (we zijn meisjes, wat wil je?), maar we nemen je graag via deze blog een beetje mee op avontuur … in Uganda.


zondag 18 april 2010

PICTURE TIME < weekje 7 >

We namen een hapje `oerstof`, smaakten de natuurfilosofen, herkauwden over een stukje Plato bij de grotten en gaven ons als overtuigd epicurist over aan een 12-gangen-menu dat enkel Aristoteles kan bedenken en een mysticus kan omschrijven...


Even waanden we ons in de Wereld van Sofie (ligt sinds kort op ons nachttafeltje- betrapt:), maar niet enkel een bescheiden stukje filosofie-geschiedenis, ook een beetje film-geschiedenis kwam dit weekend tot leven... in Sipi Falls.




Meegezogen door filmscenes, -decors, -citaten en -soundtracks hinkelden we van 5-puntige ster tot 5-puntige ster op de Walk of Fame. Het voorbije (verjaardags)weekend mochten we dan wel het glamoureuze ***** leven van haar doorsnee bewoner geleid hebben, deze twee dagen leken we waarlijk in Hollywood!
Huppelen jullie even mee?

(oh! om alle speculaties voor te zijn, er speelde zich dit weekend geen ^Tristan&Isolde^ of ^Romeo&Julia^ af, noch ^Les Liaisons Dangereuses^, die jongeman met ons op zwier is een rasechte Amerikaan, studie- en huisgenoot, Andrew)

I`m the king of the world... ^LD in Titanic^


The hills are alive with... ^JA in The Sound of Music^


Adembenemende (dit woord kreeg een nieuwe definitie) panorama`s die we enkel in fairy tales en Disney-films konden thuisbrengen... (^Lion King, Jungle Book, Pocahontas^)



Somewhere over the rainbow... ^JG in The Wizard of Oz^



(die waterval op de achtergrond? een close-up...)



Op weg naar het abseilen (100 meter, parallel met die waterval), voelde toen waarlijk aan als ^Dead Man Walking^ (geloof dat we elkaar letterlijk lieten beloven aan onze familie en vrienden te zeggen dat we ze graag zagen als de 35mm van ons leven hier eindigde)


Morituri te salutant... ^RC in Gladiator^


(Onze klimimstructeurs - gelukkig ontdekten we pas `s avonds in de bar, toen ze ons nogal beschonken loofden als `climbing mountain goats`, dat ze er het NACHTleven van de meeste sterren op nahielden)


(cliffhanger)

Superheroes! (gun ons die one minute of fame;) ^Spiderman^ meets ^G.I. Jane^ in ^Batman^s batcave...





Een happy end!

vrijdag 16 april 2010

PICTURE TIME < weekje 6 >

Kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss! én Kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss kiss!

Verjaardagskussen, ze mogen niet ontbreken, en wat is een ‘Happy Birthday’ zonder… verrassingen? taart met kaarsjes? ballonnen? liedjes? kaartjes met gedichtjes? cadeautjes met strikjes? (zie onderstaande verslagjes)... En 2 ‘happy` Birthday-Girls??




The day after…

*Als een sweet torture, een vreselijke kwelling, bleef het inmiddels legendarisch chocoladetoetje maar door Eliens hoofd rondwaren ‘CIOCCOLATISSSSSSSSSSIMO’… Gedreven door een zoete lust, was ze dagenlang niet weg te slaan uit de keuken, in haar queeste naar het precieze recept.

Velen van haar huisgenoten konden genieten van de ontelbare probeersels.

And she came so close but… Confrontatie met die ‘net-niet’s viel haar zo zwaar dat Elien besloot er een einde aan te maken…
Weg van haar lijden, in hogere, spiritueler oorden, ging Elien op zoek naar een nieuw evenwicht.


*Ook met Helena ging het na die ‘top’ op haar verjaardag, enkel maar bergaf. In haar zoektocht naar nieuwe verrassingen, uitdagingen en adrenalinepieken ging ze tot het uiterste. Een nieuwe carrièrewending als pin-upgirl kon geen soelaas bieden.
Ze ging dan maar de snelheidskick van het motorrijden opzoeken. Helaas had ze reactievermogen van de koeien op de weg wat overschat en kende ook haar jonge leven een abrupt einde.

Ze vergezelde Elien achter de poorten van Sint Pieter…

*Ondertussen op de the Endocrine Unit…
(ergens tussen de zwarte vlekjes door...) kreeg Eva te horen dat de glucosesticks opnieuw niet besteld waren. Haar ‘bad temper’ –lang verdrongen- barstte uit zijn voegen…

Na een brutale overmanning door het ziekenhuispersoneel (gewapend met spuitjes kortwerkend insuline), zag ze de zwarte stipjes een geheel vormen…

Een plaatsje in de hemel had ze na die wanvertoning eigenlijk niet verdiend, maar gelukkig hadden haar reis-vriendinnen een plekje gereserveerd…
En… raad eens wat er daar, naast de rijstpapjes en yoghurt met honing, nog met gouden lepeltje werd geserveerd??

woensdag 14 april 2010

Het ontoereikende verslag van een duizelingwekkende verjaarzondag…

< !!! warning !!! >
- Superlatieven zijn noodzakelijk om nog maar een fractie van de impact van deze hele verjaarervaring te beschrijven, dus wees voorbereid!
- Gevoelens van jaloezie en nijd zijn volledig normaal, net zoals een niet onderdrukbaar verlangen om naar Oeganda te reizen.
- De geurige en kleurige woordenschat zullen uw smaakpapillen prikkelen, en speekselklieren schieten reflexmatig in actie bij het lezen van deze tekst!


COPYRIGHT: PartyPlanners Eva Heyde en Elien Van Alboom (contactgegevens op vraag te verkrijgen).




Na een zalige relax-dag op de varjaardag van Elien dacht ik dat we het hoogtepunt van de week al beleefd hadden (het hemelse chocolatissimo-dessert in ons favoriete restaurant Il Patio zat daar ook voor iets tussen). Maar dat was buiten die twee zotte dozen gerekend!! Een week vol geniepige shopuitstapjes en het smeden van snode plannetjes in het creatieve rechtse deel van het brein … leidde tot een strak schema van verrassingen op deze bewuste dag.

Het begon ’s morgens al, terwijl ik me nog eens omdraaide en de laatste restjes droom probeerde te herinneren... Op de achtergrond sprong plots Julie Andrews op het toneel: besneeuwde bergtoppen, vlechtjes in het haar, Lederhosen met kniekousen onder, en de ochtendgroet van de Edelweiss. Het duurde eventjes voor ik doorhad dat het spel was begonnen! De eerste verrassing was een persoonlijk samengestelde soundtrack met al onze favoriete romantische Disney- en andere liedjes. Het toepasselijk rijmpje las:

“Ons avontuur hier duurt gelukkig nog wel even,
maar met deze “soundtrack van Oeganda” kan je ’t keer op keer herbeleven!”





Kaarsje blazen!



Iedereen die me kent weet toch wel een beetje dat ik niet zo’n liefhebber ben van verrassingen, en ik had een overheersend voorgevoel dat deze dag vol zat met onverwachte wendingen!! Eva en Elien hebben waarschijnlijk wel gemerkt dat ik de hele dag heb lopen raden naar de volgende stap, aftastend wie het eerst een hint zou prijsgeven of per abuis een tip van de sluier zou oplichten… maar ze zijn verdekseld goed in het konkelfoezen en het uitvinden van trucjes en excuusjes om mijn nieuwsgierige brein zoet te houden!


De sweemzoete stem van de beste nanny ter wereld (na Geraldine off course) leidde me naar buiten waar een pad van ballonnen richting de veranda vakkundig aan de vloer was geplakt, met op elke ballon een letter van “Gelukkige Verjaardag !!”. Op de tafel, voor een troon versierd met ballonnen, stonden de eerste verrassingen van de dag: een pot Nutella, een grote lat Cote d’Or en een flesje CAVA (ja, blijkbaar ben ik hier het drankorgel van de drie). Slechts één bruine boterham met choco en kaarsje ;-) was geoorloofd, want er volgde snel een andere verrassing. De verborgen rijmpjes in de ballonnen gaven niets prijs van wat komen moest, maar maakten me des te nieuwsgierig naar de rest van hun snode plannetjes!!
“Een voorproefje vooraf, sprankelend en zoet, …
van wat vandaag nog komen moet …”

De opdracht was: pakken voor sportief, voor relax, en chic voor ’s avonds. En al snel zaten we op een bodaboda richting stad.

Toen ik de 5 sterren van het Serena hotel zag verschijnen viel er toch een beetje een pak van m’n hart! Hoe graag ik de bergen in trek of de Nijl afvaar … toch was ik opgelucht dat ze geen mountainbike/trekking/horseback-riding voor me in petto hadden! Het zwembad zou deugd doen op zo’n warme dag!!




Het zondagse brunch-buffet in het Serena***** Hotel...


Maar voor we ons in onze zwem/zon-outfit hezen, mochten we aanschuiven voor het befaamde Serena zondagsbuffet …
De ontbijtgranen (muesli, allbran, cornflakes, rijstpops …) met noten (amandel, walnoot, cashew, pinda, ) en gedroogde vruchten (vijgen, perzik, banaan) met yoghurt naar keuze is van ons alledrie de alltime favoriete eerste keuze natuurlijk! Van sapjes konden we kiezen uit: ananas, appel, sinaas, passievrucht (MJAMJAM!!!!), mango, meloen, watermeloen, wortel en melk.
Vanaf dan ben ik de tel kwijtgeraakt hoeveel keer we wel terug zijn gegaan: van 9 tot half 12 hebben we ons verschanst vlak bij de schuifdeur, en het buffet geplunderd:

(wie honger heeft > ga nu eerst een appel halen want het zal alleen nog erger worden!)





Klaar voor de aanval ! ;-)




Sapjeskeuze...




Er was bruin brood, stokbrood, allerlei cakejes, kleine chocoladekoeken, croissants, ronde suiskes, enz.
KAAS (zeer zeer zeldzaam hier: gouda, chedder, brie, gorgonzola…), VLEES (gerookte ham, paté …) en VIS (zalm, garnalen, gerookte tilapia …) met groentjes en sla naar keuze.
Aan de andere kant van de buffettafels stonden de warme gerechten: de zilveren warmtehouders verborgen allerlei eigerechten, spek en ham, de lokale specialiteiten (chapatti, samosa, Rolex), pannekoeken… en als niets van dit alles je kon bekoren dan moest je maar gewoon aan de chef vragen om voor jou persoonlijk een eitje te maken met je eigen keuze vqn groentjes en vlees. On top of the bill waren er wafels … verse lekkere knapperige, kaneelzoete wafels met zo veel verschillende sausjes om uit te kiezen. Overheerlijk volgens Eva!!
En als toetje een stukje fruit natuurlijk: banaan, ananas (voor de verandering), groene en oranje meloen, perzik, appel, appelsien, mango …





Moeten er nog nootjes zijn??


Alsof onze bolronde buikjes nog niet vol genoeg zaten, hebben we voor de rest van de dag smokkelwaar in servetjes verstopt, appeltjes voor de dorst in onze sjaals gewikkeld (er groeien hier geen appels, dus worden er kleintjes geïmporteerd en voor veel geld verkocht!), en zelfs een eenzame ziekenhuishandschoen kwam handig van pas om nootjes in te vervoeren.



Sante olle olle!


De ultieme wafel...


Daarna volgden we het kletterende geluid van een waterval aan het zwembad… En de rest van de namiddag was p-p-puur genieten! Nadat ons ontbijt (+ lunch + vieruurtje) was gezakt, heb ik me even aan de moderne fitnesszaal gewaagd. 20 min roeien omringd door bruingebakken lijven van oude mannen en jonge vrouwen (cliche zeker?) deed deugd, maar toen ik begon te steppen wees de fitnessinstructeur me er schoontjes op dat ik geen schoenen aanhad, en moest ik de zaal verlaten. Misschien was de geur gewoon niet te harden??




El paradis!!!!


De spa met stoombad, sauna en koudwaterbad lokte ons, en gelukkig waren er nog drie plekjes vrij voor een massageke naar keuze. Ik was vergeten dat ik zoveel kriebels had, en was content dat ik geen voetmassage genomen had! Een rustig tokkelend gitaarmuziekje op de achtergrond, warme kussentjes in de nek, geurige kaarsjes en een keiharde massage van een fijn klein Afrikaans mevrouwtje!! Heerlijk relax met losgemasseerde spieren, hebben we daarna nog van een lekker ijsje genoten vooraleer we op pad gingen naar de volgende verrassing!



Het ijsje voor de neus, zus aan de telefoon, helemaal relaxed na een massage ... zaligzaligzalig!!!


De bodaboda`s brachten ons helemaal naar de andere kant van de stad en even dacht ik dat we misschien wel een voetbalwedstrijd zouden gaan kijken in het grote stadium hier... maar het was nog beter! Het Ndere Cultural Centre is het bekendste en beste danscentrum van Uganda. De traditionele dansen worden hier elke zondag en woensdag opgevoerd voor een ruim publiek, en alle andere dagen is er repetitie met ruimte voor iedereen om mee te dansen! Het was een geweldige show met drum en dans, en Afrikaanse humor!!!
Na de schemer verscheen een prachtige sterrenhemel boven ons en dit was echt het mooiste einde van een prachtige dag!



De mannen op de drum en ...


de vrouwen die schudden met de poep om de mannen te verleiden!



Maar natuurlijk waren de plannetjes nog niet uitgeput! Thuisgekomen moest ik nog even wachten tot de voorbereidingen voor de allerlaatste surprise waren vervolledigd en dan mocht ik ons kamertje binnen...



De laatste voorbereidingen... voor de finale!!!



Het was af, o zo volledig af!!! Eerst waren er nog twee berichtjes met verjaardagswensen van Lies en Karolien die ik mocht lezen (THANKS BABIES!!), een toepasselijke nieuwe foto op de achtergrond van het scherm (OJammieH voor de kenners onder ons!!) en als finale...
het eerste miniconcertje van het zangduo Eva en Elien. Ze hadden een volledig nieuwe tekst geschreven op `een nieuw begin` van Aladin (zomaar eventjes uit hun creatieve mouw geschud ....) en hebben hebben dit met grandeur voor mij gezongen!!!



Meisjes meisjes meisjes, bedankt bedankt bedankt!!
Dit was werkelijk de beste verjaardag ooit!!

En elke dag opnieuw besef ik dat jullie de beste reisgenootjes zijn die iedereen zich maar kan wensen!! Als het van mij afhangt blijven we hier nog 3 maand, maar dat wil ik jullie mammies niet aandoen natuurlijk...


-helena-

maandag 12 april 2010

Wat een contrast tussen het zweterige internetcafe waar ik nu zit na een vermoeiende dag in Mulago Hospital en het paradijselijke Hotel Serena ( ‘xoxo …Gossip Girl’) ( een serie waarin dit hotel niet zou misstaan!) waar we gisteren nog vertoefden. Helena’s verjaardag wilden we immers in stijl vieren: van Nutella tot vers passionfruit sap, van massage tot traditionele dans en muziek…maar hierover vertelt ons feestvarkentje jullie zelf wel eens ! Het plezier dat we hebben beleefd aan het uitdokteren van dit verjaardagsplan was alvast even groot als dat van zelf verjaren… ik kan het weten want ook mijn verjaardag is nog maar net achter de rug!
En daarvan geniet ik nog steeds na… : wakker worden met ballonnen ( door kaboutertjes ( of hun Afrikaanse broertjes) ‘s nachts stiekem opgehangen), cake in pyjama met kaarsjes en zingende vriendinnen, relaxen in het stoom- en zwembad van een Resort aan het Victoriameer…En alsof zo’n zalige ochtend, de zon en een frisse duik m’n verjaardag al niet onvergetelijk genoeg hadden gemaakt, kreeg ik met de regelmaat van de klok nog grappige rijmpjes met bijhorend cadeautje onder mijn 25-jarige neus geschoven: van onder andere macadamianootjes ( heerlijke ambassadeurslunches in herinnering brengend), tot romantiek van Jane Austen ( met een knipoog naar onze girls movie nights!) en een bloemig parapluutje ( waarmee ik me weer op de Nijl in Murchison waande)… ‘s Avonds liepen we op wolkjes naar ‘ Il Patio’, een restaurant waar we enkele weken tevoren een waar pareltje hadden ontdekt: het was liefde op het eerste gezicht! Mijn verjaardag zou niet compleet geweest zijn zonder…En inderdaad,ook nu toverde dit hemelse toetje ons regelrecht de culinaire hemel in! Echt, we konden geen woord meer uitbrengen en waren haast tot tranen toe bewogen ( ojee) ( en nee,ik overdrijf echt niet) bij deze overrompeling van onze smaakpapillen en Nervus Olfactorius…Dit onbeschrijfelijke dessertje, deze sprankelende ‘Chocolatissimo’ , is gewoon het lekkerste wat ik ooit gegeten heb…iets waarmee Eva het al even traanverpinkend en sprakeloos alleen maar eens kan zijn! Een close-up van dit kunstwerkje komt zeker nog tussen de foto’s, alhoewel we dat excuus niet echt nodig hebben om nog eens terug te gaan! (Liefhebbers mogen trouwens alvast zoeken naar tongstrelende moelleux-receptjes, dit namaken wordt m’n missie voor de zomer!) Na deze op alle vlakken paradijselijke dag bracht Barcelona-Arsenal op groot scherm ons weer back to reality…Samen met de wensen en verrassingen van het allerliefste thuisfront werd dit al helemaal….DE BESTE VERJAARDAG OOIT!!!

25 jaar
…en ik ken
… de klank van een berggorilla’s schreeuw
…het uitzicht van de sterrenhemel aan de evenaar
…de geur van boomschorsverse kaneel
…de smaak van een moelleux in Il Patio 
…en het gevoel dit te kunnen delen met 2 schatten van reisvriendinnen en medegeluksvogeltjes! Dank u meisjes!


(Jaaaaaja, dat zal weer wennen worden aan het sobere Belgische leven…Dat we bijna in de helft zijn, dat negeren we nog eventjes…)

-elien-

woensdag 7 april 2010

PICTURE TIME < weekje 5 >

Wat dacht je ... meer foto`s natuurlijk!!



Elien op WARD 14 waar ongeveer 28 boelekes per dag worden geboren. Vanaf deze week vertoeft Helena op deze ward!




Op weg naar Lake MBURO National Park hebben we even een stop gemaakt aan de evenaar. Daar hebben we (na de gebruikelijke fotoshoot) een mooie demonstratie gezien van de plaatselijke `Water Experts` over de draaiwijze van water aan de verschillende kanten van de evenaar. En jullie mogen het geloven! Op de evenaar gaat water recht naar beneden, en onder/boven de evenaar draait het water in tegengestelde richting naar beneden!!





Onze lokale Safari Guide!!!
De Landcruiser was zeker nodig om richting Bwindi te rijden: hotsebotse baantjes door de bergen en veel modderplassen vereisen een 4x4 en stevige stoelen ter bescherming van de poep!




Veiligheid boven al!!
Een boottochtje op Lake Mburo: voornamelijk vogelspotten, een enkele buffel, kleine krokodilletjes en nijlpaarden ...






De prachtige Fisheagle: de prachtige, gracieuze arend waarvan we er een tiental hebben gezien. Als deze vogel zijn levensgezel vindt, dan blijvan ze voor altijd samen (hoe romantisch)...





De hamerkopvogel...





Fashionable orange!





Op dit terrasje aan Lake Mburo hebben we gegeten en naar de zonsondergang gekeken. EN... de eerste spaghetti sinds 5 weken gegeten... Niet zoals bij ons, maar pasta blijft pasta > LEKKER!!!








PUMBA !!! Ondertussen zijn we al gewend aan de wrattnzwijnen die rondom de camping dwalen. Geen eten in de tent bewaren of `s nachts zitten ze in je bed!! En toch blijven het lieve beestjes.




Zonsondergang...




Lekker relax ...
Wiens voeten zouden dit nu weer zijn??




Na een hele dag te zoeken naar zebra`s (die volgens onze gids een `must` zijn in Mburo) hadden we er nog geen enkele gevonden...
`Normaal lopen ze zelf voor de auto!!`
`Er zijn er honderden!!`
` Ik begrijp er niets van!!!`
Maar gelukkig hebben we de laatste dag dan toch onze zebra`s gezien, het waren er minder dan honderd ;-), maar wel schoon!!!