SAVANNAH IN DEN HOGE...
MEETS...
(ontmoeting met Belgische ambassadeur voor lunch)
OP EEN ONBEWOOND EILAND.
dinsdag 30 maart 2010
PICTURE TIME < weekje 3-4 >
WARNING! (vooral voor de hardwerkende stagiairs in Gent en omstreken) : hoog `Madonna: Holliday, Celebrate`-gehalte
SAVANNAH IN DEN HOGE...
MEETS...
(ontmoeting met Belgische ambassadeur voor lunch)
OP EEN ONBEWOOND EILAND.
SAVANNAH IN DEN HOGE...
MEETS...
(ontmoeting met Belgische ambassadeur voor lunch) OP EEN ONBEWOOND EILAND.
donderdag 25 maart 2010
tussendoortjes
Een breukje (dat zelf een pijltje nodig heeft, imagine), eigenlijk geen blogberichtje waardig! Momenteel ingepakt tussen twee tongspatels (`Orthopaedics, it`s all about improvisation`). Nee, handig is het niet, maar dankzij jullie geduim absoluut aan de beterhand!-eva-
-------------------------------------------
We hebben een adres!!
Rogers Musiba (Eva Heyde of Elien Van Alboom of Helena Reusens)
Department of Pharmacology and Therapeutics
Makerere University
P.O. BOX 7072
Kampala, Uganda
En voor wie geinteresseerd is: dit weekend is er een aflevering van Vlaanderen Vakantieland over Oeganda. We zijn dat hier gisteren te weten gekomen via iemand van de ambassade. Blijkbaar waren de opnames een paar maand geleden, en de meeste plekken die ze gaan tonen hebben wij ook bezocht of gaan we nog bezoeken...
groetjes,
eva, elien en helena
maandag 22 maart 2010
Een dag werken @ Mulago Hospital:
(het excuus voor alle spellingsfouten: dit toetsenbord weigert dubbele puntjes op de i`s en e`s te zetten, en af en toe hapert de spatie-toets…)
Om 7u10 loopt de wekker af, maar we blijven alledrie nog wat soezen in ons bedje… Ook al slapen we hier gemiddeld langer dan thuis, toch lijken de nachten hier altijd zo kort...
Tegen 7u30 zitten we samen op de veranda te ontbijten: muesli met yoghurt of een slap boterhammeke met confituur, pindakaas of smeerkaas (onze recentste aankoop sinds vorig weekend!!). Een goed ontbijt is hier nodig, want tegen de middag kan je onze magen horen knorren boven het gefluister van de dokters!
Tegen 8 uur zetten we aan richting het ziekenhuis, het is een klein half uurtje stappen op ons tempo. De Oegandezen wandelen steeds aan een gezapig tempo, zelfs slenteren is al snel, dus moeten we meestal slalommen tussen de mensen en de brommertjes en taxi`s op straat. Als we op tijd vertrekken zijn de temperaturen nog aangenaam, maar als we in het ziekenhuis toekomen loopt er soms toch een streepje zweet van ons voorhoofd! Onze eerste taak van de dag is een koel flesje water kopen!!
De diensten beginnen allemaal op een verschillend uur: Eva (psychiatrie) start rond 8u30,, Elien (neurologie) rond 10u en ik rond 9u (officieel dan toch!).
Maandagochtend had ik pech en is de chief maar komen opdagen rond 10u25. Ondertussen had ik alle dossiers al eens doorgenomen, wat patienten onderzocht en de balans gemaakt dat er eigenlijk niets was veranderd tov de ronde van de vorige vrijdag. De patient met de gigantische liesbreuk lag daar nog steeds te wachten op zijn operatie (hij ligt er nu al vanaf de 3e maart, maar hij kan zijn bed niet verlaten want dan is hij zijn plaats kwijt!). Gelukkig is de breuk reduceerbaar, en met wat `bedside teaching` leert de patient zelf hoe hij zijn breuk moet terugduwen bij pijn en zo wordt het risico op inklemming dus verkleind. Zo liggen er ook nog 2 patientes met borstkanker en een vouw die al een week lang een galblaasontsteking heeft (maar ik begin sterk te twijfelen aan die diagnose!!!). De verantwoordelijke `intern` heeft ondertussen een dutje gedaan op het bureautje met de dossiers en een paar dozijn studenten met witte jassen lopen in en uit het lokaaltje met al dan niet een dossier in de hand. De studenten bereiden elk een patient voor om die dan tijdens de `grote toer` voor te stellen aan de hoofdarts.
Als de baas dan toch beslist heeft om op te dagen, beginnen de studenten zich allemaal als muizen rond stinkkaas om hem heen te verzamelen. Plotseling komen uit alle hoeken en gangen studenten gedruppeld tot er een witte wolk van 25 studenten rond de chirurg zwermt. De student die de patient voorbereid heeft drumt zich een weg naar voor en begint op fluistertoon zijn verhaal te doen. Bij elke patient geeft de hoofdarts dan een stukje les over de pathologie en de rest moeten ze dan tegen de volgende dag zelf maar opzoeken! Dit soort bedside teaching zou zeer goed kunnen zijn (cfr. de klinische lessen met patienten bij ons!), maar net zoals bij ons hebben niet alle artsen de gave meegekregen om duidelijk en geinspireerd les te geven!
Af en toe geraak ik vooraan in de groep om mee te luisteren, maar ik heb nog geen enkele anamnese gehoord of klinisch onderzoek gezien… Er wordt meestal zelfs niet eens naar de wonde van de operatie gekeken, en stoma`s zijn functioneel als er stoelgang vanonder het verband komt gesijpeld (excuses voor de gevoeligere mensen onder ons). De stank is soms niet te harden!
Ergens helemaal achteraan staan de residenten ongeinteresseerd mee te volgen in een sneeuwwitte doktersvest. We hebben ons al verwonderd over het feit dat de doktersjassen hier allemaal zo kraaknet zijn, maar volgens mij ligt dat aan het feit dat ze gewoon geen enkele patient deftig onderzoeken, ze blijven gemiddeld een paar meter op afstand staan!
De intern schrijft na de ronde in het dossier van de patient wat de therapie inhoud en gaat er dan van uit dat dit door de verpleging wel zal uitgevoerd worden, wat dus niet het geval is. Ik heb nog geen enkel aangekoppeld infuus gezien; de nasogastrische tube die bij een patient met fecaal braken moest gestoken worden, zit er een dag later nog steeds niet in; antibiotica wordt sporadisch gegeven; en elke keer als ik het verpleegsterlokaaltje passeer zitten ze wat voor zich uit te staren naar de muur... (soms heel frustrerend om te zien!)
Tegen 13u is de toer afgelopen en alle studenten verdwijnen richting de bib of de cantine.
Ons middagmaal bestaat meestal uit erwtjes met een miniem hoopje koolsla (als er nog sla is) en een plantain of een zoete aardappel. Er zijn nog een paar lokale specialiteiten (chapati, rolex, samosa…) wat meestal een soort gefrituurd deegzakje is met erin wat groetjes, vlees of andere…?? Daarna gaan we meestal naar de bib waar een pc-ruimte is en waar we gratis op internet kunnen. Ofwel gaan we naar huis om wat aan onze paper van ethiek te werken (geeuw).
Als 4uurtje snijden we meestal een ananas op.
(even een rekensommetje:
• we zijn hier 13 weken
• laten we zeggen dat we ongeveer 6 ananassen eten tijdens 1 week
>>> dat zijn dus ruim 78 ananassen !!!!!!!! als we terugkeren naar Belgie
En ik kan met zekerheid zeggen dat we het nooit beu gaan zijn!!!!!!!)
`s Avonds gaan we ofwel iets doen in `t stad (filmpje, een voorstelling in het National Theatre, gewoon iets eten op restaurant, karaoke…), ofwel blijven we plakken in het huisje dat we delen met een groep internationale studenten (Zweden, Nederlanders, Amerikanen). Op 1 of andere reden zijn we doodop tegen de avond en vallen we in slaap al dromend van ons volgend uitstapje!!
Ze zijn hier zeer strikt op het dragen van witte botten in het OK! Je moet eerst heel de gang op blote voeten doorkruisen om dan ergens achteraan een paar stinkende zweterige botten te gaan zoeken, een hele onderneming om 2 juiste maten te vinden!!
De residenten staan aan de kant wat te `hangen` terwijl de studenten de patient klaarmaken.
Het operatiemateriaal: met goede wil steriel klaargelegd!
Een meute studenten (3e en 4e jaars) die staan te drummen om een glimp op te vangen van de operatie. Af en toe botst een chirurg wel eens tegen een toechouwer, maar naar steriliteit toe geen probleem! Zie je Vermassen daar al staan???
Dit is Dr. Jane Fualal, een algemeen chirurge gespecialiseerd in endocriene (schildklierchirurgie). De meeste chirurgen hier zijn zoals in Belgie, roepen en tieren, neuten en stampen op de grond als het tegenzit, studenten gebruiken als loopjongens ... Maar Jane is een schat van een arts! De studenten moeten het operatieverslag van de operatie zelf schrijven, maar speciaal voor mij heeft ze het de eerste keer gedicteerd!
-helena-
Om 7u10 loopt de wekker af, maar we blijven alledrie nog wat soezen in ons bedje… Ook al slapen we hier gemiddeld langer dan thuis, toch lijken de nachten hier altijd zo kort...
Tegen 7u30 zitten we samen op de veranda te ontbijten: muesli met yoghurt of een slap boterhammeke met confituur, pindakaas of smeerkaas (onze recentste aankoop sinds vorig weekend!!). Een goed ontbijt is hier nodig, want tegen de middag kan je onze magen horen knorren boven het gefluister van de dokters!
Tegen 8 uur zetten we aan richting het ziekenhuis, het is een klein half uurtje stappen op ons tempo. De Oegandezen wandelen steeds aan een gezapig tempo, zelfs slenteren is al snel, dus moeten we meestal slalommen tussen de mensen en de brommertjes en taxi`s op straat. Als we op tijd vertrekken zijn de temperaturen nog aangenaam, maar als we in het ziekenhuis toekomen loopt er soms toch een streepje zweet van ons voorhoofd! Onze eerste taak van de dag is een koel flesje water kopen!!
De diensten beginnen allemaal op een verschillend uur: Eva (psychiatrie) start rond 8u30,, Elien (neurologie) rond 10u en ik rond 9u (officieel dan toch!).
Maandagochtend had ik pech en is de chief maar komen opdagen rond 10u25. Ondertussen had ik alle dossiers al eens doorgenomen, wat patienten onderzocht en de balans gemaakt dat er eigenlijk niets was veranderd tov de ronde van de vorige vrijdag. De patient met de gigantische liesbreuk lag daar nog steeds te wachten op zijn operatie (hij ligt er nu al vanaf de 3e maart, maar hij kan zijn bed niet verlaten want dan is hij zijn plaats kwijt!). Gelukkig is de breuk reduceerbaar, en met wat `bedside teaching` leert de patient zelf hoe hij zijn breuk moet terugduwen bij pijn en zo wordt het risico op inklemming dus verkleind. Zo liggen er ook nog 2 patientes met borstkanker en een vouw die al een week lang een galblaasontsteking heeft (maar ik begin sterk te twijfelen aan die diagnose!!!). De verantwoordelijke `intern` heeft ondertussen een dutje gedaan op het bureautje met de dossiers en een paar dozijn studenten met witte jassen lopen in en uit het lokaaltje met al dan niet een dossier in de hand. De studenten bereiden elk een patient voor om die dan tijdens de `grote toer` voor te stellen aan de hoofdarts.
Als de baas dan toch beslist heeft om op te dagen, beginnen de studenten zich allemaal als muizen rond stinkkaas om hem heen te verzamelen. Plotseling komen uit alle hoeken en gangen studenten gedruppeld tot er een witte wolk van 25 studenten rond de chirurg zwermt. De student die de patient voorbereid heeft drumt zich een weg naar voor en begint op fluistertoon zijn verhaal te doen. Bij elke patient geeft de hoofdarts dan een stukje les over de pathologie en de rest moeten ze dan tegen de volgende dag zelf maar opzoeken! Dit soort bedside teaching zou zeer goed kunnen zijn (cfr. de klinische lessen met patienten bij ons!), maar net zoals bij ons hebben niet alle artsen de gave meegekregen om duidelijk en geinspireerd les te geven!
Af en toe geraak ik vooraan in de groep om mee te luisteren, maar ik heb nog geen enkele anamnese gehoord of klinisch onderzoek gezien… Er wordt meestal zelfs niet eens naar de wonde van de operatie gekeken, en stoma`s zijn functioneel als er stoelgang vanonder het verband komt gesijpeld (excuses voor de gevoeligere mensen onder ons). De stank is soms niet te harden!
Ergens helemaal achteraan staan de residenten ongeinteresseerd mee te volgen in een sneeuwwitte doktersvest. We hebben ons al verwonderd over het feit dat de doktersjassen hier allemaal zo kraaknet zijn, maar volgens mij ligt dat aan het feit dat ze gewoon geen enkele patient deftig onderzoeken, ze blijven gemiddeld een paar meter op afstand staan!
De intern schrijft na de ronde in het dossier van de patient wat de therapie inhoud en gaat er dan van uit dat dit door de verpleging wel zal uitgevoerd worden, wat dus niet het geval is. Ik heb nog geen enkel aangekoppeld infuus gezien; de nasogastrische tube die bij een patient met fecaal braken moest gestoken worden, zit er een dag later nog steeds niet in; antibiotica wordt sporadisch gegeven; en elke keer als ik het verpleegsterlokaaltje passeer zitten ze wat voor zich uit te staren naar de muur... (soms heel frustrerend om te zien!)
Tegen 13u is de toer afgelopen en alle studenten verdwijnen richting de bib of de cantine.
Ons middagmaal bestaat meestal uit erwtjes met een miniem hoopje koolsla (als er nog sla is) en een plantain of een zoete aardappel. Er zijn nog een paar lokale specialiteiten (chapati, rolex, samosa…) wat meestal een soort gefrituurd deegzakje is met erin wat groetjes, vlees of andere…?? Daarna gaan we meestal naar de bib waar een pc-ruimte is en waar we gratis op internet kunnen. Ofwel gaan we naar huis om wat aan onze paper van ethiek te werken (geeuw).
Als 4uurtje snijden we meestal een ananas op.
(even een rekensommetje:
• we zijn hier 13 weken
• laten we zeggen dat we ongeveer 6 ananassen eten tijdens 1 week
>>> dat zijn dus ruim 78 ananassen !!!!!!!! als we terugkeren naar Belgie
En ik kan met zekerheid zeggen dat we het nooit beu gaan zijn!!!!!!!)
`s Avonds gaan we ofwel iets doen in `t stad (filmpje, een voorstelling in het National Theatre, gewoon iets eten op restaurant, karaoke…), ofwel blijven we plakken in het huisje dat we delen met een groep internationale studenten (Zweden, Nederlanders, Amerikanen). Op 1 of andere reden zijn we doodop tegen de avond en vallen we in slaap al dromend van ons volgend uitstapje!!
Ze zijn hier zeer strikt op het dragen van witte botten in het OK! Je moet eerst heel de gang op blote voeten doorkruisen om dan ergens achteraan een paar stinkende zweterige botten te gaan zoeken, een hele onderneming om 2 juiste maten te vinden!!
De residenten staan aan de kant wat te `hangen` terwijl de studenten de patient klaarmaken.
Het operatiemateriaal: met goede wil steriel klaargelegd!
Een meute studenten (3e en 4e jaars) die staan te drummen om een glimp op te vangen van de operatie. Af en toe botst een chirurg wel eens tegen een toechouwer, maar naar steriliteit toe geen probleem! Zie je Vermassen daar al staan???
Dit is Dr. Jane Fualal, een algemeen chirurge gespecialiseerd in endocriene (schildklierchirurgie). De meeste chirurgen hier zijn zoals in Belgie, roepen en tieren, neuten en stampen op de grond als het tegenzit, studenten gebruiken als loopjongens ... Maar Jane is een schat van een arts! De studenten moeten het operatieverslag van de operatie zelf schrijven, maar speciaal voor mij heeft ze het de eerste keer gedicteerd!
-helena-
PICTURE TIME < weekje 2bis >
On the road.
Een weekendje vol gospel...
met `A Blessed Family` (zowat de Kampaalse Backstreet Boys)
(het verhaal hierachter mogen jullie zelf verzinnen;)
Onze slaapkamer...
met ons mannen ;)
woensdag 17 maart 2010
PICTURE TIME < weekje 2 >
Elien en Eva voor de veranda van the Edge House. Hier zitten we om te ontbijten, wat te lezen of gezellig te babbelen met de andere huisgenoten.
Dit is de binnenkant van de Kasubi Tombs, het heilige graf van de laatste 4 koningen van het Bugandese Rijk. We hebben veel geluk gehad, want een paar dagen nadat we deze heilige hut zijn gaan bezoeken is ze afgebrand (de oorzaak is nog ongekend). Dit was UNESCO Werelderfgoed, erkend in 2001. Een spijtige zaak voor de Bugandezen en de erfgenamen van de koninklijke families...
(de foto uit de krant, the New Vision)
De FLAIR in Oeganda!! Over hoe je als vrouw je carriere een boost kan geven, over hoe een goed huwelijk in elkaar zit, over de nieuwste modetrends en de plaatselijke beroemdheden...
De Marabou, de plaatselijke duiven, alleen iets groter en hun uitwerpselen stinken als de pest!! Heel Kampala vliegt vol met deze steltvogels en hun grootste stroef is dat ze alles kunnen eten, maar niet zelf kunnen opgegeten worden... Blijkbaar is het rode stuk op hun hoofd zo zuur dat je ervan kan sterven.
De Anglicaanse kerk waar we zondag eens een kijkje zijn gaan nemen. We werden om 7u al gewekt door gezang en om 9u stonden we mee in de rij om de volgende viering te volgen, vooral voor de muziek natuurlijk. Maar na een uur luisteren naar een preek over demonen, de schaal van 1 tot 10 (naargelang de sterkte van de demonen) en natuurlijk hoe we deze moeten verjagen... zien we ons dit niet meer opnieuw doen op een zondagmorgen!
Snapshot uit het taxibusje: een typische kleurrijke winkel langs de grote weg naar Entebbe, blijkbaar de lokale beautyshop.
zaterdag 13 maart 2010
2 weken Kampala-kuur
Kampala-therapie
INDICATIE:
een Westers flipkonijntje
EFFECTEN:
*it tingles your senses: een paar uurtjes in de Botanische tuinen van Entebbe doen je zintuigen steevast op hol slaan. Fauna en flora brachten ons naar alle hoeken van de wereld (en beyond!). Geuren die ons zelfs nietsvermoedend, onbevangen meenamen op een tocht naar huis: van mama’s keuken met pannenkoeken (kaneel) naar het Palaestra-zwembad met bubbelbaden (jasmijn), van de Mokabon (cacaobonen) naar de apotheek om de hoek (eucalyptus)… en ons zelfs tot het neuriën van onze plechtige communieliederen (‘Geest van God’, iemand?) aanzetten (wierook). Het zonnetje aaide onze huid tot de stoere, krachtige wind die onheilspellend en dreigend een tropische regenbui aankondigde, door onze voorste haarlokken waaide. Onze vingertoppen werden geprikkeld door allerlei soorten blaadjes (‘baby skin’, cotton, basis voor nagelvijlen…) We proefden water, besjes en af en toe eens (oeps!) een vliegje; luisterden naar geritsel, gezoem, en naar enkele van de 35 wijsjes van de veelkleurige vogeltjes (van hen hebben onze (‘suskewieiet!’-)vinken dus posters ophangen)… Een aards paradijs, een hof van Eden (en daar houden Eva’s wel van).
*it helps you get rid of addictions: niet enkel onze televisie- en internetverslavingen moesten er aan geloven, ons lichaam raakte volledig van aspartaam en varianten ontgift (light producten vind je hier gewoon niet! (you name it, they fry it; verwacht 3 big momma’s bij thuiskomst!)), zelfs dat nagelbijten (icky!) konden we makkelijk laten.
*it makes you tough: Niet:dag1: gillen (iiiiiiiiiiieeeeeeeeeh!) als een meisje wanneer -na het inbrengen van je eerste contactlens- de lavabo geïnvadeerd blijkt door mier-kever-kakkerlak-mutanten. Wel:dag14: “Ow!, goodmorning funny creatures, how are you?”. Een stoer uiterlijk met een rechterduim impressionant gezwollen en appelblauwzeegroen in een driedubbele tape en een assortie streep op je linkerkaak (maar vooral niet hoeven vertellen hoe deze er kwam, zie vroeger: zeker als het dan ook nog over je eigen paddle blijkt te gaan;)) maakt het compleet.
*it makes you meet wonderful people (dat sentimenteel kantje raakt er sinds dat afscheidnemen thuis precies niet meer uit; en lap, daar gaat ook meteen weer mijn ‘stoer’ imago): Elien en Helena: dank je om niet alleen de taak van mijn rechterduim over te nemen (jullie kunnen niet geloven hoeveel flesjes water voor mij werden opengedraaid), jullie waren zoveel meer voor deze Afrika-virgin (wie kan dan ook zeggen dat zijn persoonlijke kapster een toekomstig chirurg is?)
BIJWERKINGEN:
*dermatologisch: melanocyten kregen het hard te verduren, p53 in overdrive, apocriene zweetkliertjes raakten compleet hun kluts kwijt (“euh, hallo? we zijn toch maart?”)
*gastro-enterologisch, endocrien: minstens ‘in de war’ te noemen
CONTRA-INDICATIES:
*relatief: mensen met krullen (die vochtigheid… remember Monica in Barbados?)
*absoluut: cluster B persoonlijkheidsstoornissen, mn. grootheidsgevoelens van narcistische patiënten escaleren gegarandeerd: als blanke waan je je op straat als een (bescheiden) vedette, op de dienst psychiatrie word je door de patiënten steevast benoemd als ‘an angel’ (op mijn eerste dag op de afdeling met zwaar psychotische patiëntes gooide de helft van hen zich zowaar voor me op de knieën, gebarend dat ik een soort handoplegging moest doen… - SOS, waar zijn die lessen communicatie als je ze nodig hebt?-)
POSOLOGIE:
ten minste nog 11 weken te continueren!
-eva-
INDICATIE:
een Westers flipkonijntje
EFFECTEN:
*it tingles your senses: een paar uurtjes in de Botanische tuinen van Entebbe doen je zintuigen steevast op hol slaan. Fauna en flora brachten ons naar alle hoeken van de wereld (en beyond!). Geuren die ons zelfs nietsvermoedend, onbevangen meenamen op een tocht naar huis: van mama’s keuken met pannenkoeken (kaneel) naar het Palaestra-zwembad met bubbelbaden (jasmijn), van de Mokabon (cacaobonen) naar de apotheek om de hoek (eucalyptus)… en ons zelfs tot het neuriën van onze plechtige communieliederen (‘Geest van God’, iemand?) aanzetten (wierook). Het zonnetje aaide onze huid tot de stoere, krachtige wind die onheilspellend en dreigend een tropische regenbui aankondigde, door onze voorste haarlokken waaide. Onze vingertoppen werden geprikkeld door allerlei soorten blaadjes (‘baby skin’, cotton, basis voor nagelvijlen…) We proefden water, besjes en af en toe eens (oeps!) een vliegje; luisterden naar geritsel, gezoem, en naar enkele van de 35 wijsjes van de veelkleurige vogeltjes (van hen hebben onze (‘suskewieiet!’-)vinken dus posters ophangen)… Een aards paradijs, een hof van Eden (en daar houden Eva’s wel van).
*it helps you get rid of addictions: niet enkel onze televisie- en internetverslavingen moesten er aan geloven, ons lichaam raakte volledig van aspartaam en varianten ontgift (light producten vind je hier gewoon niet! (you name it, they fry it; verwacht 3 big momma’s bij thuiskomst!)), zelfs dat nagelbijten (icky!) konden we makkelijk laten.
*it makes you tough: Niet:dag1: gillen (iiiiiiiiiiieeeeeeeeeh!) als een meisje wanneer -na het inbrengen van je eerste contactlens- de lavabo geïnvadeerd blijkt door mier-kever-kakkerlak-mutanten. Wel:dag14: “Ow!, goodmorning funny creatures, how are you?”. Een stoer uiterlijk met een rechterduim impressionant gezwollen en appelblauwzeegroen in een driedubbele tape en een assortie streep op je linkerkaak (maar vooral niet hoeven vertellen hoe deze er kwam, zie vroeger: zeker als het dan ook nog over je eigen paddle blijkt te gaan;)) maakt het compleet.
*it makes you meet wonderful people (dat sentimenteel kantje raakt er sinds dat afscheidnemen thuis precies niet meer uit; en lap, daar gaat ook meteen weer mijn ‘stoer’ imago): Elien en Helena: dank je om niet alleen de taak van mijn rechterduim over te nemen (jullie kunnen niet geloven hoeveel flesjes water voor mij werden opengedraaid), jullie waren zoveel meer voor deze Afrika-virgin (wie kan dan ook zeggen dat zijn persoonlijke kapster een toekomstig chirurg is?)
BIJWERKINGEN:
*dermatologisch: melanocyten kregen het hard te verduren, p53 in overdrive, apocriene zweetkliertjes raakten compleet hun kluts kwijt (“euh, hallo? we zijn toch maart?”)
*gastro-enterologisch, endocrien: minstens ‘in de war’ te noemen
CONTRA-INDICATIES:
*relatief: mensen met krullen (die vochtigheid… remember Monica in Barbados?)
*absoluut: cluster B persoonlijkheidsstoornissen, mn. grootheidsgevoelens van narcistische patiënten escaleren gegarandeerd: als blanke waan je je op straat als een (bescheiden) vedette, op de dienst psychiatrie word je door de patiënten steevast benoemd als ‘an angel’ (op mijn eerste dag op de afdeling met zwaar psychotische patiëntes gooide de helft van hen zich zowaar voor me op de knieën, gebarend dat ik een soort handoplegging moest doen… - SOS, waar zijn die lessen communicatie als je ze nodig hebt?-)
POSOLOGIE:
ten minste nog 11 weken te continueren!
-eva-
dinsdag 9 maart 2010
Avontuur!
We lopen stage in het ziekenhuis waar The Last King of Scotland is verfilmd, genoten van de adembenemende tuinen in Entebbe die als decor voor de Tarzanfilms dienstdeden…geen wonder dat we ons hier 3 Bond girls wanen! Dit weekend was het dan ook tijd voor actie en avontuur: een Grade 5 (voor de kenners) ( en voor de niet-kenners: er bestaat niet hoger!) Rafting op De Nijl! Eenmaal in zo’n bootje zonk de moed (naar mijn mening zonder twijfel gevolgd door ons bootje) me toch even in de schoenen. Onze gids somde op wat er zoal meest frequent misgaat ( dislocated thumbs ( hoe kon hij het raden, Eva!), nail fractures, paddles in je gezicht ( die man kon in de toekomst kijken!), over rotsen geschuurde knieen…FUN!). Van de stress hoorde ik amper wat je zoal moest doen om dit alles te voorkomen…Ik zag de spreuken vanop de matatu’s ( God is Good, Jesus cares!) voor mijn ogen flitsen. En bedacht dat hyperventileren geen goed idee was als je vooral diep moet kunnen inademen als ( of beter voor) je het water in wordt gekatapulteerd en niet meer weet wat boven is en wat onder.
De 5 Israeli’s (onder andere ‘Hello I am Haavi, but call me Daddy’)met wie we het bootje deelden hieven algauw wat strijdliederen aan, die de Belgische meiden wonder boven wonder konden meebrullen (Havenu Sjaloom en Sjaloom chaverim, leve de notenleer!): een band was gesmeed en samen konden we de golven trotseren! Onze gids zette ook al zijn beste beentje voor met wetenschappelijk verantwoorde waarschuwingen en geruststellingen (‘Keep your legs in the boat, mzungu-eating fish around!’ (mzungu= blanke), en ‘ Don’t be afraid, crocodiles don’t eat girls!) Verder voelden we ons in zijn ervaren handen algauw als een visje in het water ( af en toe letterlijk). Achteraf vonden we de naam van onze gids zelfs terug in de Bradt, onze reisbijbel: hij behoorde blijkbaar tot een kransje wereldberuchte rafters…We waren weer met ons gat in de boter gevallen! We genoten van ons avontuur met volle teugen ( ook af en toe letterlijk) en vonden het FAN-TAS-TISCH! Dit doen we zeker nog een keer! Al lijkt kajakken ons ook wel wat…Helena komt alvast deze zomer terug voor haar kajakdiploma!
-elien-
De 5 Israeli’s (onder andere ‘Hello I am Haavi, but call me Daddy’)met wie we het bootje deelden hieven algauw wat strijdliederen aan, die de Belgische meiden wonder boven wonder konden meebrullen (Havenu Sjaloom en Sjaloom chaverim, leve de notenleer!): een band was gesmeed en samen konden we de golven trotseren! Onze gids zette ook al zijn beste beentje voor met wetenschappelijk verantwoorde waarschuwingen en geruststellingen (‘Keep your legs in the boat, mzungu-eating fish around!’ (mzungu= blanke), en ‘ Don’t be afraid, crocodiles don’t eat girls!) Verder voelden we ons in zijn ervaren handen algauw als een visje in het water ( af en toe letterlijk). Achteraf vonden we de naam van onze gids zelfs terug in de Bradt, onze reisbijbel: hij behoorde blijkbaar tot een kransje wereldberuchte rafters…We waren weer met ons gat in de boter gevallen! We genoten van ons avontuur met volle teugen ( ook af en toe letterlijk) en vonden het FAN-TAS-TISCH! Dit doen we zeker nog een keer! Al lijkt kajakken ons ook wel wat…Helena komt alvast deze zomer terug voor haar kajakdiploma!
-elien-
Kampoelalaaaaa
Afrikaaaah…Weken keek ik ernaar uit! Het rustige ritme, don’t worry be happy,huidstrelende zonnestraaltjes …Ik zag ons al lustig over de zandweggetjes tussen de fruitkraampjes van en naar het ziekenhuis huppelen…Yeah right! Dat van die fruitkraampjes en zandweggetjes klopt wel ongeveer, maar het huppelen is eerder een net op tijd wegspringen voor voorbijrazende minibusjes (matatu's)en bodaboda’s (taxibrommertjes) die het op je tenen gemunt hebben. Al blijken sommige van deze snelheidsduivels toch over een peperkoeken hartje te beschikken. Zo zei onze stoere taxidriver met een wantrouwende blik op een brave loebas van een hond voor de deur: Well… I think I’ll take the other door, I’m a little bit afraid of dogs…!’Mannen e!
De matatu’s hebben trouwens de meest toepasselijke spreuken op hun achterruit ( die tevens dienstdoet als Emergency Door): God bless you, Jesus cares, God is good, Ave Maria (kwestie van nog snel een schietgebedje te prevelen alvorens je in het verkeer te storten), of het minder prozaische ‘Puf Daddy’ of ‘Beautiful Boys’…Het zijn echter de bodaboda’s die ons hartje gestolen hebben. Na ons eerste ritje door de groene buitenwijken van Kampala werden we zonder kleerscheuren en met 12 intacte ledematen aan de poort van Mulago hospital afgezet. Drie smilende gezichtjes kwamen onder de motorhelmen vandaan, dit smaakte naar meer… Helena haalt alvast deze zomer haar motorrijbewijs!
De snelheid van het verkeer wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de traagheid in het ziekenhuis. This is Africa, ik wist dat wachten er waarschijnlijk bij zou horen, maar ik heb hier zelden het gevoel echt goed bezig te zijn. Ik sta op neuro en een deftig neurologisch onderzoek heb ik nog niet zien gebeuren. Natuurlijk ook niet zo evident als er voor de hele afdeling slechts 1 lichtje en 1 reflexhamer ter beschikking zijn. Een EMG toestel is er ook niet en de dossiers zijn vodjes die precies al meer dan 1 tropische regenbui hebben doorstaan. Wat echter wel in overvloed aanwezig is, is mannitol, dat hier de status heeft van niet minder dan een wondermiddel. Bij alles dat ook maar in de verste verte ruikt naar een spoortje van gestegen intracraniele druk, wordt verrukt mannitol voorgeschreven. Hoofdpijn, stuipen, hoofdtrauma, hersenabces…Leve mannitol!
Ik kijk me hier de ogen uit: een jongen van een jaar of 19 die vorige week al werd ontslagen maar geen taxi kan betalen en er dus nog altijd ligt ( ‘virtually discharged’ heet dat), patienten die spoorloos verdwijnen ( ‘We always thought it was more psychiatry than neurology’), een mevrouw met een globus tot haast onder haar borstbeen ( But the ultrasound was completely normal!)…
Het contrast tussen de kraaknet uitgedoste artsen en verpleegsters (wit rokje, wit bloesje, wit kapje) ( Hoe doen ze het trouwens? Mijn labojas ziet na 1 week al zwart) en de verkommerende patienten met familie tussen en onder bedden treft mij wel. Vlijtig dicteren de artsen aandachtspunten aan de stagiaires (‘Nutrition, skin protection, physiotherapy…), maar in de praktijk omgezet valt dit nogal tegen. Nasogastrische sondes met hopen maar wat er precies door wordt gegeven, is mij niet helemaal duidelijk. Decubituspreventie bestaat hier vooral uit het melden aan de familie dat ze de patient (verlamd, comateus of met contracturen waarvan ik spontaan zelf in een kramp schiet) om de paar uur moeten draaien. Wondzorg is op een afdeling waar patienten blij mogen zijn met een matras niet echt topprioriteit. Jammer dat mannitol hiervoor niet helpt!
-elien-
De matatu’s hebben trouwens de meest toepasselijke spreuken op hun achterruit ( die tevens dienstdoet als Emergency Door): God bless you, Jesus cares, God is good, Ave Maria (kwestie van nog snel een schietgebedje te prevelen alvorens je in het verkeer te storten), of het minder prozaische ‘Puf Daddy’ of ‘Beautiful Boys’…Het zijn echter de bodaboda’s die ons hartje gestolen hebben. Na ons eerste ritje door de groene buitenwijken van Kampala werden we zonder kleerscheuren en met 12 intacte ledematen aan de poort van Mulago hospital afgezet. Drie smilende gezichtjes kwamen onder de motorhelmen vandaan, dit smaakte naar meer… Helena haalt alvast deze zomer haar motorrijbewijs!
De snelheid van het verkeer wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de traagheid in het ziekenhuis. This is Africa, ik wist dat wachten er waarschijnlijk bij zou horen, maar ik heb hier zelden het gevoel echt goed bezig te zijn. Ik sta op neuro en een deftig neurologisch onderzoek heb ik nog niet zien gebeuren. Natuurlijk ook niet zo evident als er voor de hele afdeling slechts 1 lichtje en 1 reflexhamer ter beschikking zijn. Een EMG toestel is er ook niet en de dossiers zijn vodjes die precies al meer dan 1 tropische regenbui hebben doorstaan. Wat echter wel in overvloed aanwezig is, is mannitol, dat hier de status heeft van niet minder dan een wondermiddel. Bij alles dat ook maar in de verste verte ruikt naar een spoortje van gestegen intracraniele druk, wordt verrukt mannitol voorgeschreven. Hoofdpijn, stuipen, hoofdtrauma, hersenabces…Leve mannitol!
Ik kijk me hier de ogen uit: een jongen van een jaar of 19 die vorige week al werd ontslagen maar geen taxi kan betalen en er dus nog altijd ligt ( ‘virtually discharged’ heet dat), patienten die spoorloos verdwijnen ( ‘We always thought it was more psychiatry than neurology’), een mevrouw met een globus tot haast onder haar borstbeen ( But the ultrasound was completely normal!)…
Het contrast tussen de kraaknet uitgedoste artsen en verpleegsters (wit rokje, wit bloesje, wit kapje) ( Hoe doen ze het trouwens? Mijn labojas ziet na 1 week al zwart) en de verkommerende patienten met familie tussen en onder bedden treft mij wel. Vlijtig dicteren de artsen aandachtspunten aan de stagiaires (‘Nutrition, skin protection, physiotherapy…), maar in de praktijk omgezet valt dit nogal tegen. Nasogastrische sondes met hopen maar wat er precies door wordt gegeven, is mij niet helemaal duidelijk. Decubituspreventie bestaat hier vooral uit het melden aan de familie dat ze de patient (verlamd, comateus of met contracturen waarvan ik spontaan zelf in een kramp schiet) om de paar uur moeten draaien. Wondzorg is op een afdeling waar patienten blij mogen zijn met een matras niet echt topprioriteit. Jammer dat mannitol hiervoor niet helpt!
-elien-
De stad: Kampala
PAS OP!!: saai stukje met geschiedenis en cijfers enzo...
Kampala is niet altijd de hoofdstad van Oeganda geweest. Vroeger was Entebbe, gelegen aan het Victoriameer, de belangrijkste handelsstad en dus hoofdstad van het Britse Koloniale Rijk. Maar later, ten tijde van het Bugandese Koningkrijk, werden de originele `7 heuvels` rond het huidige Kampala door koning Mutesa I als favoriete jachtgronden gebruikt om oa. op Impala`s te jagen (met een taalsprongetje kom je dan aan Kampala).
Ondertussen is de hoofdstad al twee maal volledig vernield geweest, waarvan de laatste keer eind de jaren 1970 ten gevolge van de "Liberation War" tussen Tanzania en Oeganda, onder het bewind van de brutale dictator Idi Amin (`the bastard` volgens vele Oegandezen). Door de heropbouw in de jaren `80 ogen heel wat gebouwen ultramodern en wolkenkrabbers steken ver uit boven het stadscentrum. In de `suburbs` komen ook steeds meer chique apartementsblokken met golfterreinen, en hyperwinkelcentra voor de rijke Oegandezen en buitenlanders. In het centrum ziet het er helemaal anders uit en daar lopen de 1.4 miljoen inwoners elkaar letterlijk voor de voeten en de wielen! 76% van de populatie van Oeganda leeft onder de internationale armoedegrens van 1 US $ per dag, en het contrast met de rijkere bevolking is enorm groot.
We doen onze stages in het Mulago Hospital dat verbonden is met de Makerere University, de grootste en oudste universiteit in Oeganda. Het is een leuk weetje dat Barack Obama Senior (lees: de papa van president Obama) hier ook school heeft gelopen (geen idee welke faculteit). Het ziekenhuis is grotendeels gratis en gesponsord door de overheid, en er is zelfs een radiologie afdeling mèt CT en NMR scan!! Maar de wards en de operatiekwartieren zijn ondermaats en niet goed onderhouden, waardoor `the New Mulago Hospital` alles behalve een gezonde indruk geeft.
-h-
Kampala is niet altijd de hoofdstad van Oeganda geweest. Vroeger was Entebbe, gelegen aan het Victoriameer, de belangrijkste handelsstad en dus hoofdstad van het Britse Koloniale Rijk. Maar later, ten tijde van het Bugandese Koningkrijk, werden de originele `7 heuvels` rond het huidige Kampala door koning Mutesa I als favoriete jachtgronden gebruikt om oa. op Impala`s te jagen (met een taalsprongetje kom je dan aan Kampala).
Ondertussen is de hoofdstad al twee maal volledig vernield geweest, waarvan de laatste keer eind de jaren 1970 ten gevolge van de "Liberation War" tussen Tanzania en Oeganda, onder het bewind van de brutale dictator Idi Amin (`the bastard` volgens vele Oegandezen). Door de heropbouw in de jaren `80 ogen heel wat gebouwen ultramodern en wolkenkrabbers steken ver uit boven het stadscentrum. In de `suburbs` komen ook steeds meer chique apartementsblokken met golfterreinen, en hyperwinkelcentra voor de rijke Oegandezen en buitenlanders. In het centrum ziet het er helemaal anders uit en daar lopen de 1.4 miljoen inwoners elkaar letterlijk voor de voeten en de wielen! 76% van de populatie van Oeganda leeft onder de internationale armoedegrens van 1 US $ per dag, en het contrast met de rijkere bevolking is enorm groot.
We doen onze stages in het Mulago Hospital dat verbonden is met de Makerere University, de grootste en oudste universiteit in Oeganda. Het is een leuk weetje dat Barack Obama Senior (lees: de papa van president Obama) hier ook school heeft gelopen (geen idee welke faculteit). Het ziekenhuis is grotendeels gratis en gesponsord door de overheid, en er is zelfs een radiologie afdeling mèt CT en NMR scan!! Maar de wards en de operatiekwartieren zijn ondermaats en niet goed onderhouden, waardoor `the New Mulago Hospital` alles behalve een gezonde indruk geeft.
-h-
De reis (kort)
Het is nu al meer dan een week geleden dat we afscheid namen op de luchthaven, en begonnen aan de lange vlucht richting Entebbe/Kampala. Op de luchthaven van Addis Abeba (Ethiopie) stapten we met kleine oogjes uit het vliegtuig in de vochtige warmte van het Afrikaanse continent (voor de Gentenaars, lees: doempig weerken). We waren op slag in onze nopjes en hebben ons zalig neergevlijd op de grond van de luchthaven om toch nog een paar uurtjes te kunnen slapen voor de vlucht naar Oeganda vertrok. In onze (Lariam-)dromen waren we de Belgische regendruppels al vergeten en lagen we in de zon onder een palmboom met een lekkere sappige ananas…
Een paar uur later stapten we vol kriebels richting de uitgang van de luchthaven en daar lazen we tot onze grote verbazing onze namen (n.b. correct geschreven) op een vuilbruin papier in de handen van James, de chauffeur van de faculteit geneeskunde van de Makerere University.
De rit naar de hoofdstad voelde als thuiskomen, en mooier dan Eva kan ik het niet omschrijven, daarom deze quote (met een stralende glimlach): `zucht` `ik denk dat ik nu al verliefd ben op dit land!!`
De Parel van Afrika...
-h-
Een paar uur later stapten we vol kriebels richting de uitgang van de luchthaven en daar lazen we tot onze grote verbazing onze namen (n.b. correct geschreven) op een vuilbruin papier in de handen van James, de chauffeur van de faculteit geneeskunde van de Makerere University.
De rit naar de hoofdstad voelde als thuiskomen, en mooier dan Eva kan ik het niet omschrijven, daarom deze quote (met een stralende glimlach): `zucht` `ik denk dat ik nu al verliefd ben op dit land!!`
De Parel van Afrika...
-h-
PICTURE TIME < weekje 1 >
Lieve Mzungus, ook onze draai op deze blogspot vinden, bleek een ware uitdaging. Maar bij deze presenteren we graag - in uitgesteld relais - de allereerste foto`s...
Ons eerste weekendje, met uitstapje naar de Botanische tuinen van Entebbe...
...en de Nijl.
Van welke M(eid) zijn deze voetjes??
(gaan raften)
(Bujagali Falls)
MMMM: 3 Meiden, 3 Maanden, `Musawo` @ Mulago
Ons eerste weekendje, met uitstapje naar de Botanische tuinen van Entebbe...
...en de Nijl.Van welke M(eid) zijn deze voetjes??
(gaan raften)
(Bujagali Falls) 
MMMM: 3 Meiden, 3 Maanden, `Musawo` @ Mulago
Abonneren op:
Posts (Atom)