Kampoelalaaaaa

Afrikaaaah…Weken keek ik ernaar uit! Het rustige ritme, don’t worry be happy,huidstrelende zonnestraaltjes …Ik zag ons al lustig over de zandweggetjes tussen de fruitkraampjes van en naar het ziekenhuis huppelen…Yeah right! Dat van die fruitkraampjes en zandweggetjes klopt wel ongeveer, maar het huppelen is eerder een net op tijd wegspringen voor voorbijrazende minibusjes (matatu's)en bodaboda’s (taxibrommertjes) die het op je tenen gemunt hebben. Al blijken sommige van deze snelheidsduivels toch over een peperkoeken hartje te beschikken. Zo zei onze stoere taxidriver met een wantrouwende blik op een brave loebas van een hond voor de deur: Well… I think I’ll take the other door, I’m a little bit afraid of dogs…!’Mannen e!

De matatu’s hebben trouwens de meest toepasselijke spreuken op hun achterruit ( die tevens dienstdoet als Emergency Door): God bless you, Jesus cares, God is good, Ave Maria (kwestie van nog snel een schietgebedje te prevelen alvorens je in het verkeer te storten), of het minder prozaische ‘Puf Daddy’ of ‘Beautiful Boys’…Het zijn echter de bodaboda’s die ons hartje gestolen hebben. Na ons eerste ritje door de groene buitenwijken van Kampala werden we zonder kleerscheuren en met 12 intacte ledematen aan de poort van Mulago hospital afgezet. Drie smilende gezichtjes kwamen onder de motorhelmen vandaan, dit smaakte naar meer… Helena haalt alvast deze zomer haar motorrijbewijs!

De snelheid van het verkeer wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de traagheid in het ziekenhuis. This is Africa, ik wist dat wachten er waarschijnlijk bij zou horen, maar ik heb hier zelden het gevoel echt goed bezig te zijn. Ik sta op neuro en een deftig neurologisch onderzoek heb ik nog niet zien gebeuren. Natuurlijk ook niet zo evident als er voor de hele afdeling slechts 1 lichtje en 1 reflexhamer ter beschikking zijn. Een EMG toestel is er ook niet en de dossiers zijn vodjes die precies al meer dan 1 tropische regenbui hebben doorstaan. Wat echter wel in overvloed aanwezig is, is mannitol, dat hier de status heeft van niet minder dan een wondermiddel. Bij alles dat ook maar in de verste verte ruikt naar een spoortje van gestegen intracraniele druk, wordt verrukt mannitol voorgeschreven. Hoofdpijn, stuipen, hoofdtrauma, hersenabces…Leve mannitol!

Ik kijk me hier de ogen uit: een jongen van een jaar of 19 die vorige week al werd ontslagen maar geen taxi kan betalen en er dus nog altijd ligt ( ‘virtually discharged’ heet dat), patienten die spoorloos verdwijnen ( ‘We always thought it was more psychiatry than neurology’), een mevrouw met een globus tot haast onder haar borstbeen ( But the ultrasound was completely normal!)…

Het contrast tussen de kraaknet uitgedoste artsen en verpleegsters (wit rokje, wit bloesje, wit kapje) ( Hoe doen ze het trouwens? Mijn labojas ziet na 1 week al zwart) en de verkommerende patienten met familie tussen en onder bedden treft mij wel. Vlijtig dicteren de artsen aandachtspunten aan de stagiaires (‘Nutrition, skin protection, physiotherapy…), maar in de praktijk omgezet valt dit nogal tegen. Nasogastrische sondes met hopen maar wat er precies door wordt gegeven, is mij niet helemaal duidelijk. Decubituspreventie bestaat hier vooral uit het melden aan de familie dat ze de patient (verlamd, comateus of met contracturen waarvan ik spontaan zelf in een kramp schiet) om de paar uur moeten draaien. Wondzorg is op een afdeling waar patienten blij mogen zijn met een matras niet echt topprioriteit. Jammer dat mannitol hiervoor niet helpt!

-elien-