Een zalig Pasen!

In de lessen Aardrijkskunde over ‘De Vegetatietypes’ gingen onze gedachten stiekem bij het aansnijden van elk hoofdstuk even naar ‘betere oorden’ afdwalen… Maar precies het eerste hoofdstuk: ‘Het Tropisch Regenwoud’, deed ons dat beetje verder wegdromen… (en dat niet enkel omdat onze kersverse leraar geschiedenis aldaar (lees: in die dromen) fungeerde als onweerstaanbare tarzan of the jungle) (ik was een puber met een grote P).
Maar had ik toen durven denken dat ook het gorilla-(Kipling-)aapje dat toen aan mijn pennenzak bengelde, deel ging uitmaken van een real-life experience? (en een real life-experience?)

Terwijl Boonen en Co de Berendries, Kluisberg en andere Kwaremonten van de Vlaamse Ardennen bedwongen, beklommen wij de bergen van het Bwindi Impenetrable National Park, op zoek naar hun beroemdste bewoners: de berggorilla’s.
Gesterkt door de Paas-gezangen in de autoradio in de rit naar de droppingplaats (waarbij we van de dialoog met God gebruik maakten om ervoor te zorgen dat er thuis een paaseitje voor ons werd gespaard –liefst 3 met melkchocolade) en onze best wel knuffelbare (oei, ik ben Puber gebleven) gids-chauffeur, die meteen alle racistische mopjes (die niet gingen komen) de kiem in smoorde door ons op het hart te drukken: ‘The little ones look just like me’, vertrokken we op onze tocht.



Als ‘echte avonturiers’ inclusief stok in de hand, safaribroek sexy in de kousen (gelukkig konden we inmiddels de kans op het ontmoeten van Tarzan iets realistischer inschatten) en onuitputtelijk enthousiasme, gingen we onze ranger achterna.
Meteen goed nieuws, waar we de dag ervoor nog bijna vruchteloos zebra’s hadden trachten te spotten in Lake Mburo, een zebrapark dat er volgens de plaatselijke gids, met schaamrood op de wangen (ocharm!) er ‘op er andere dagen’ meestal uitziet als een streepjescode, hadden we nu meer geluk. Reeds na 30 minuten regenwoud maakte Habinyanja, de grootste groep berggorilla’s in Bwindi, haar opwachting.

En hoe.
Met een oorverdovend gebrul deed de Silverback (het opper-mannetje) onze orthosympaticus in no time compleet in het rode gaan. (Toen bleek dat zelf bij de dappere Helena, zij die ons altijd voorziet van geruststellende blik en dito woordjes wanneer we die nodig hebben – helse regenstormen, vieze beestjes, noem maar op…- een ‘fight or flight’ was ontketend, passeerde mijn leven tot nu waarlijk voor mijn ogen.) De ranger temperde: ‘He’s just trying to impress you.’

‘It works’, piepten we er nog net uit voor ook de levensloop van enkele Klassieke helden uit de kortsluiting in onze hersenen sproot. ‘Hybris voor de val’… Had God dit moment uitgekozen om onze hoogmoed af te straffen? Want wie durft nu niet alleen berggorilla’s maar ook paaseitjes te eisen op deze heilige dag? (en dan hadden we een overwinning van Boonen nog achterwege gelaten)
Gelukkig bedaarde het gebrul algauw en verraden enkel onze eerste foto’s (met wel heel onvaste hand getrokken) hoe we ons eerste contact met de gorilla’s doorstonden…









We trackten de gorilla’s door de jungle in hun zoektocht naar voedsel (de mannetjes eten elke dag ongeveer hun eigen lichaamsgewicht in flora)… We roemden even ons scouts- ballet- en turnclub-verleden (hindernissenparcours, lenigheidoefeningen, touwen, ringen, sprongen, evenwichtsbalk... (=jaren valtraining))

Maar vervloekten vooral waarom onze DNA’s nu toch de volle anderhalve percent van elkaar moesten verschillen: een paar extra-armen had ons zeker niet misstaan (en waarom hadden we nu toch die extra-bananen aan de ontbijttafel overgeslaan?)




Op de tocht terug werd de naam van het park ons pijnlijk duidelijk... net zoals Darwins evolutieleer: ‘Survival of the fittest’ blijkt echt wel voor alle species te gelden… (Welcome back, zwarte vlekjes!- mijn kans op nageslacht is nagenoeg nihil).

|Flitsen van schooluurtjes aardrijkskunde, geschiedenis;), klassieke talen, lichamelijke opvoeding en biologie waren door ons heen gegaan, maar we weerhielden op vele vlakken, vooral een lesje in bescheidenheid…|


Een beetje opgelucht dat we na die confrontatie met eigen borders en limieten na een uur`tje` geslinger, geklauter, gesprong en gebalanceer ook de grenzen van het Park in het vizier kregen, verlieten we dit met een (gorilla-) smile tot achter onze oren…



Het was een Pasen om nooit meer te vergeten. Zalig.

-eva-