KawoKo of KawoLo ... That`s the question!

We zijn nu al een weekje in Lugazi, en dat vraagt om een blogverslagje!

Vrijdag kregen we via een berichtje te lezen dat de bestemming voor onze ‘rural rotation’ KawoKo zou worden. De contactgegevens van de verantwoordelijke arts gingen we later wel vernemen van onze allerliefste (lees ironisch!) contactpersoon aan de universiteit. Ijverig als we zijn (of Eva toch) kwamen we snel te weten dat dit dorpje ergens buiten Massaka lag, een stad richting het zuiden op 2 uur rijden van de hoofdstad. We waren supercontent dat we eindelijk een naam en een plaats hadden, en ook dat het in het Zuiden lag omdat we de noordelijke kanten al gezien hadden en van ons laatste weekendje aan de Nijl uitgebreid konden genieten!

Natuurlijk was dat buiten de SMSkunsten van de verantwoordelijke gerekend, want zondagavond kregen we na de contactgegevens plots KawoLo op ons gsmschermpje te lezen… Gelukkig hadden we traag internet in de buurt en Kawolo Hpspital bleek dus de andere kant op te liggen, zo’n 35 kilometer vanwaar we juist kwamen… ons favoriete plekje in Oeganda, de Nijl!! Het ziekenhuisje ligt aan de rand van Lugazi - het Tienen van Oeganda wegens de suikerfabriek -, een middelgroot stadje langs de grote weg van Kampala naar Jinja. We hebben dus het voorrecht om elke dag de shuttle met rafters te zien passeren, en het avontuur dat we zelf al 2 keer hebben ondernomen in onze gedachten te herbeleven!

Maandag trokken we dus richting onze nieuwe woonst voor 3 weken. We kregen een warm ontvangst van het hoofd van het ziekenhuis en aan het einde van het gesprek de vraag “of we toevallig geen matrassen meehadden???” Ja duh!! En toen bleek de sleutel ook nog in de zak van onze huisgenoot te zitten die momenteel in Kampala zat!
Gelukkig kunnen we ons goed bezighouden, en vonden we al snel een internetcafé om nog wat nieuws van het thuisfront te lezen. Een paar uur later zaten we in de ambulance met ons gerief en 3 ziekenhuismatrassen, om de 100 meter bergop te rijden waar het huisje staat. Na een vlugge kuisbeurt en een verhuis van de beschikbare bedden in 1 kamer was ons stulpje gereed. Lopend water was (en is) er niet en aan de elektriciteit werd gewerkt! Maar we waren al blij dat we een bed hadden voor de nacht!

Het ziekenhuisje is veel kleiner dan Mulago en dat heeft zeker zijn voor- en nadelen. Er zijn 4 wards (vrouw/man/kind/HIV&TBC), een Outpatient Department (waar consultaties plaatsvinden), het labo, de apotheek, een tandartsen’kamer’, een operatiekwartiertje, en een Public Health Department (lees: kamertje)…
Het liefst van al was ik elke dag met de Public Health verantwoordelijke naar de dorpen getrokken om basisgezondheidszorg te verlenen (vaccinaties, tandzorg enz…), maar er is te weinig geld, dus wordt er niet uitgereden. Elien en Eva trokken naar de kinderafdeling en ik ging op het stoeltje zitten naast één van de weinige artsen op de consultatieafdeling. De voornaamste ziekten zijn malaria, seksueel overdraagbare aandoeningen en luchtweginfecties. Spijtig genoeg kunnen de patiënten meestal geen Engels en gaat veel van de consultatie verloren in de vertaling van de arts: hoofdpijn, abdominale last, koorts, hoesten …. Bijna iedereen wordt voor een malariatest doorgestuurd, en of de test nu positief of negatief is, meestal wordt malariatherapie sowieso opgestart.

’s Middags eten we een boterhammeke met fruit of een eitje op ons veranda, en al snel worden we omringd door de kinderen uit de buurt. Na een uurtje pauze (met boek of muziek in de zon) is het soms moeilijk om terug energie te vinden om terug naar het ziekenhuis af te dalen. Er zijn weinig dokters en je voelt je dikwijls te onbenullig om van tel te zijn. Ook hier hebben de mensen te weinig geld om een RX te betalen, zijn er geen verbanden meer in voorraad om wonden te verzorgen … en hoever kun je zelf gaan om de zorg voor een kindje op je te nemen (aan wie geef je geld voor een RX of voor wie ga je antibiotica gaan kopen, want wat met al die anderen dan?)?

We hebben gelukkig een plekje gevonden waar we ons even terug kunnen trekken als het ons allemaal te veel wordt, en waar we ook eens lekker kunnen eten (ipv volledig gefrituurde kip of vis met frieten, zelfs vers tropisch fruit met yoghurt kan ons niet elke dag bekoren!). Het is een luxeplekje weliswaar, maar we kwamen er alvast volledig opgeladen van terug!

Dit weekend gaan we voor de laatste Belgian Night terug naar Kampala en we zijn geen vrouwen als we er ook niet al van zouden profiteren om te gaan shoppen (souvenirtjes natuurlijk). Hopelijk kunnen we dan weer met volle moed aan een nieuwe week in Lugazi beginnen!

-helena-